آینده پژوهی و پارادوکس تقنین و برنامه ریزی در کشور

0

اصولاً در شرایط عدم قطعیت، برآورد آتی، موضوعیت چندانی ندارد. آن چه که در شرایط عدم قطعیت ضرورت دارد، آینده پژوهی و احصاء سناریوهای مختلف است.

اختصاصی/ افق آینده پژوهی راهبردی دکتر علی رضا خسروی* نویسنده سرمقاله این شماره از ماهنامه، با اشاره به سیستم قانون نویسی و تدوین برنامه های سالانه در کشور و تصریح بر اجتناب ناپذیری تدوین قوانین و برنامه ریزی و رابطه آن با کارآمدی نظام سیاسی، از منظری آینده پژوهانه و البته انتقادی به طرح این پرسش فلسفی می پردازد که اگر اصولاً برنامه نویسی و تدوین قوانین برای آینده است، چگونه ممکن است در شرایطی که امکان شناخت آینده به واسطه وجود عدم قطعیت های کلیدی، نسبتاً غیرممکن است، برای آینده‏ ی کشور برنامه ریزی نمود؟!؛ چرا که به زعم نویسنده، اصولاً در شرایط عدم قطعیت، برآورد آتی، موضوعیت چندانی ندارد. آن چه که در شرایط عدم قطعیت ضرورت دارد، آینده پژوهی و احصاء سناریوهای مختلف است.

نویسنده سپس در ادامه با اشاره به ضرورت «آینده پژوهی» به جای «برآوردنویسی» به عنوان روش شناسی شناخت آینده، ترسیم و تصویب برنامه منعطف به جای یک برنامه تکلیفی را به عنوان یک راهکار اولیه و خام پیشنهاد می کند.

دانلود متن کامل

* عضو هیأت علمی دانشگاه

منبع: ماهنامه نامه آینده پژوهی راهبردی/ شماره57، مرداد 97

 

پاسخ دهید

برای دریافت کاتالوگ موسسه کلیک فرمایید ( دانلود کاتالوگ )
Hello. Add your message here.